خالی!

«تنهایی‌» با لباس‌های من در شهر پرسه می‌زند

در کافه‌های شلوغ قهوه می‌نوشد

از میان قبرستانی می‌‌گذرد

سایه‌اش را

روی نیمکت زیر درخت توت جا می‌گذارد

ماه کامل را در بغلش می‌گیرد

و مثل تکه برف غلتانی که با سمت دره می‌رود

به خانه باز‌ می‌گردد...

B L O G F A . C O M